ΕΚΘΕΣΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ: ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

31 Μαίου 2010, Ισραηλινοί βομβαρδίζουν το καράβι Mavi Marmara σε διεθνή χωρικά ύδατα. 10 νεκροί, 60 τραυματίες. Επίσημη συγνώμη του Ισραλινού κράτους, το θέμα θεωρείται λήξαν.

2003 – 2015: Χιλιάδες πρόσφυγες -χωρών σε εμπόλεμη κατάσταση- όμηροι των πιο απάνθρωπων συνθηκών εκμετάλλευσης αποπειρώνται να περάσουν τη Μεσόγειο με τραγική κατάληξη.

«...μια σιωπηλή σφαγή, ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας...» γράφει η εφημερίδα La Republica. Επίσημες αντιδράσεις και ανακοινώσεις κρατών καθιστούν το ζήτημα λήξαν.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
azyx project: “οι άνθρωποι της θάλασσας”, φωτογραφική εγκατάσταση, 2015

Όλο και πιο συχνά γινόμαστε θεατές και μάρτυρες γεγονότων, αδύναμοι να κατανοήσουμε. Τι καθιστά λοιπόν ένα γεγονός ιστορικό; Πώς και από ποιόν καταγράφεται; Ποιά είναι τα ιστορικα ίχνη που δεν διαγράφονται αλλά παραμένουν στον χρόνο;

Στην εποχή μας, η κοινωνιολογική και η ιστορική έρευνα, έχουν ολοένα και εντονότερη παρουσία τόσο στη σύγχρονη σκέψη όσο και στην τέχνη. Η μνήμη - ατομική και συλλογική - αποκτά εδώ ένα ιδιαίτερο και καθοριστικό νόημα.

metanastes
Ανδρέας Βούσουρας: "Μετανάστες", 2015

O Paul Ricoeur στο έργο του Memory, History, Forgetting ασχολείται σε βάθος με τη μνήμη και τη λήθη και αναρωτιέται αν σε συλλογικό επίπεδο, η λήθη προύποθέτει την αμνησία και η συγχώρεση τη διαγραφή της μνήμης. Και είναι ακριβώς η έννοια της μνήμης και η αναπαράσταση της το βασικό εργαλείο με το οποίο όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες δημιουργούν σήμερα «έργα-μνημεία».

Χρησιμοποιώντας ποικίλα μέσα οι καλλιτέχνες προσεγγίζουν τα σύγχρονα γεγονότα και πολύ συχνά πραγματεύονται θέματα όπως η ταυτότητα, ο εθνικισμός και η εξουσία επιτρέποντας έτσι στον θεατή να μετακινηθεί από την ατομική του οπτική σε μια πιο συνολική εικόνα.

Maganiotis_Kanenas
Aλέξανδρος Μαγκανιώτης: “ Εγώ ο κανένας”, ακρυλικά μελάνια σε διαφάνεια, 2015

Το έργο τέχνης μετατρέπεται από εικόνα περιορισμένη στο κάδρο της σε ερέθισμα διαλόγου με δυναμική ροή και σκοπιμότητα. Η εικόνα μπορεί να αναγνωσθεί ξανά και ξανά.

Το ίδιο το έργο μπορεί να ιδωθεί ως συμπλήρωμα μιας πολιτικής ή ιστορικής αφήγησης αναδύοντας νέες και ίσως άγνωστες όψεις, μορφές και έννοιες. Έτσι, ενεργοποιείται συνειδητά ή ασυνείδητα η πολιτική του διάσταση.

538893_10150878986906870_2060920410_n
Άννα Μανέτα: “ Τout va bien”, εγκατάσταση 2012

6 έλληνες εικαστικοί, οι: Ανδρέας Βούσουρας, Μπάμπης Καραλής, Αλέξανδρος Μαγκανιώτης, Άννα Μανέτα, azyx project και Αννέττα Σπανουδάκη, συμμετέχοντας στην έκθεση Break the Chain, προσπαθούν να αφηγηθούν ιστορίες και στιγμές και να εμβαθύνουν με το έργο τους σε πρωταρχικές έννοιες ανθρώπινης ύπαρξης και συνθηκών μέσα σε μια εποχή έντονων και δραματικών ανακατατάξεων.

judas1
“ Ιούδας” του Μπάμπη Καραλή, εγκατάσταση 2012

Τα έργα τους επενδύουν στην επικοινωνιακή τους δύναμη και πρόθεση τους είναι να μεταδώσουν με ευαισθησία και εκφραστικότητα τη δική τους διάσταση πάνω σε ένα τόσο πολύπλοκο θέμα.

Κεντρική φωτογραφία: Αννέττα Σπανουδάκη: “...μόνος του ο άνθρωπος περπατάει πάνω στη επιφάνεια της γης...”, εγκατάσταση 2015

Comments are closed.